Betula pendula (brzoza brodawkowata) – szybko rosnące drzewo liściaste o malowniczym, lekko płaczącym pokroju, osiągające 20–25 m wysokości i 7–9 m szerokości. Tworzy luźną, stożkowatą, kopulastą lub nieregularnie jajowatą koronę z cienkimi, zwisającymi gałązkami. Charakterystyczną cechą gatunku jest biała, gładka kora, która z wiekiem łuszczy się okrężnie, a u starszych drzew staje się głęboko spękana u nasady pnia. Liście są niewielkie, jasnozielone, trójkątne lub romboidalne z ostrym wierzchołkiem, rozwijają się wcześnie wiosną, a jesienią przebarwiają się na intensywnie żółty kolor. Gatunek najlepiej rośnie na stanowiskach słonecznych, dobrze radzi sobie nawet na glebach ubogich, suchych i piaszczystych, choć toleruje większość przeciętnych gleb ogrodowych. Jest bardzo odporny na zanieczyszczenie powietrza, dlatego często wykorzystywany jest w zieleni miejskiej, parkach, ogrodach oraz do rekultywacji terenów poprzemysłowych. Brzoza źle znosi przesadzanie, dlatego najlepiej sadzić młode egzemplarze lub rośliny uprawiane w pojemnikach.

Zdjęcia są poglądowe.